Pariah Geni ve Blank'ler

Warp'taki Boşluk

Warp'ın göremediği bir insan türü vardır. Galaksideki her ruhun temelini oluşturan, ham duygu ve medyum enerjisi içeren paralel bir boyut olan Warp, yaşayan tüm canlılara dokunur; her insan, bir bedenin gölge düşürdüğü gibi onun içine küçük bir ışık düşürür. Bir Blank (Boşluk) ise hiçbir şey yansıtmaz. Engizisyon tarafından Untouchables (Dokunulmazlar), Pariahs veya Nulls (Sıfırlar) gibi birçok isim altında kataloglanan bu nadir bireyler, gayri maddi alemde bir yokluk, ruhların dokusuna açılmış bir delik olarak kaydedilirler. Varlıkları o kadar yanlıştır ki sıradan insanlar açıklayamadıkları içgüdüsel bir tiksinti hisseder, köpekler ve atlar onlardan kaçar ve hatta en sert askerler bile derilerinin ürperdiğini hissederler. En güçlüleri ise daha da kötüdür: onların yakınında bir psyker'ın (medyumun) güçleri havasız kalmış bir mum gibi söner ve Pariah veya Omega seviyesi gene sahip en güçlüleri, bir büyücünün cadılığını tamamen susturarak etkisiz hale getirebilir.

Kötü hissettirmiyorlar. Hiçbir şey gibi hissettiriyorlar. Ve bu galaksideki en korkutucu şey hiçbir şeydir.

— Ordo Malleus sorgucusuna atfedilen, Aurelia Alt-Sektörü

Yokluğun Dereceleri

Imperial alimleri, her ruhu Adeptus Astra Telepathica'nın Assignment (Atama) adını verdiği yirmi dört basamaklı bir merdivende derecelendirir ve ruhsuzlar bunun en uç negatif ucunda yer alıp dereceleri dondurucu bir Eksi (Minus) işaretiyle gösterilir. Sadece bir Iota-Minus bile bir odayı huzursuz edip sütü keser. En dipte ise Omega-Minus bekler — gerçek Blank, hakiki Pariah — etrafındaki warp akıntılarından iblislerin irkildiği ve astropatik sinyallerin çöktüğü yürüyen bir ölü-bölge. Telepathica'nın Terra'daki medyum-bürokrasisi bu tür vakaları on bin yıldır takip etmektedir ve arşivler rahatsız edici tek bir noktada hemfikirdir: bu özellik kan bağından tam anlamıyla geçer, ancak hiçbir şecere uzmanının tahmin edemeyeceği kadar düzensiz bir şekilde yüzeye çıkar. Bir odayı donduran bir anne, bir gezegeni susturan bir kız doğurabilir. Bu desen, rastgele bir mutasyondan ziyade genomun içine çok uzun zaman önce yazılmış ve sabırla okunmayı bekleyen bir şeye benzer.

Imperium'un Sessiz Bıçakları

Imperium böylesine silahları israf etmez. Bütünüyle ruhsuzlardan seçilen iki kadim tarikat vardır. Emperor'un Büyük Seferi (Great Crusade) günlerinde kurulan ve tamamı kadınlardan oluşan kızkardeşlik Sisters of Silence, yemini gereği dilsiz ve kendi hiçlikleriyle zırhlanmış bir halde savaşa yürür; başıboş medyumları avlar ve orduları büyücülükten korurlar. Horus Heresy'de Imperial Sarayı'nın kapılarında Custodian Guard ile yan yana durmuşlardır. Officio Assassinorum ise, o en nadir rastlanan Omega-seviyesi taşıyıcılardan Culexus Temple'ı (Culexus Tapınağı) devşirir — yakınlarındaki medyumların ölüm-enerjilerini içen ve bunu ölümcül bir ışın olarak geri tüküren Animus Speculum adında bir cihaz takacak kadar anti-medyumik olan suikastçiler. Bir Culexus cadıyı sadece öldürmez; cadının kendi gücünü bizzat cinayet silahı haline getirir.

Onları Ne Yarattı?

Peki Engizisyonun mühürlü kaşeler altında tuttuğu o soru: onları ne yarattı? Mars'ın teknoloji-rahipliği olan Adeptus Mechanicus, en ortodoks metinlerinde Pariah geninin doğal bir mutasyon olduğunu, dağınık ve radyasyonlu kolonizasyonun on bin yılının ortaya çıkardığı bir insan genomu ucube genetiği olduğunu öğretir. Telepathica'nın daha derin arşivlerinde fısıldanan ikinci bir ekol ise bunun yönlendirilmiş bir evrim olduğuna — insanlığın bir bedenin yara dokusu geliştirmesi gibi yavaş ve körlemesine Warp'a karşı bir savunma geliştirdiğine ve Blank'lerin de bunun ilk hücreleri olduğuna — inanır. İblisleri avlayan ve Immaterium'un neler yapabileceğini bilen Ordo Malleus'un radikal Engizitörleri tarafından mırıldanılan en sapkın okuma ise genin mühendislik ürünü olduğudur; tiksindiği Warp'a karşı yaşayan bir silah dövmek amacıyla hilekâr C'tan olan Deceiver tarafından erken insan soyunun içine ekilmiştir. Hiçbir kayıt bu amacı yüksek sesle isimlendirmeye cesaret edemez.

Blackstone Rezonansı

Bu üçüncü teorinin asıl can alıcı noktası yokluğun başka nerede ortaya çıktığıdır. Altmış milyon yıl önce Cennetteki Savaş'ta kendi ruhlarını soyup atan kadim robotik yıldız-tanrıları Necron'lar, bütün yıldız sistemleri boyunca Warp'ı baskılayan yaşayan metal ve blackstone pilonları (sütunları) inşa etmişlerdi. Cadia, 999.M41 yılına kadar Eye of Terror'ı koruyan o kale-dünya, böyle pilonların üzerinde duruyordu ve düştüğünde Great Rift parçalanarak açıldı. Bu iki gerçeği yan yana koyan alimler aradaki simetriyi görmezden gelemezler: Necron pilonları Warp'ı taşta sıfırlar, Pariah ise ette sıfırlar. Necron arşivcisi-koleksiyoncusu Trazyn the Infinite'in, Blank'leri aşina olduğu bir şeyin örnekleriymiş gibi mahzenlerinde tuttuğu söylentileri dolaşır. Korkunç okuma şudur ki, ruhsuzluk, yıldız-tanrılarının bir zamanlar Old Ones'a karşı kullandıkları aynı anti-Warp akımının — çok uzun zaman önce insan soyuna geri dokunmuş — bir ipliğidir.

Taş Warp'ı unutur. Et de unutur. Onlara bu aynı numarayı kimin öğrettiğini kendinize sorun.

— Kenar notları, mühürlü Telepathica zeyli, elyazısı meçhul

Lanet mi Yoksa Çare mi

Ve böylece en derin soru cevapsız bırakılır, çünkü kimse onu yüksek sesle cevaplamaya cüret edemez. Ruhsuzluk bir lanet midir — çocukları kendi akrabalarından bile ürküten, batıl inançlıların kazıklarda yaktığı bir sefalet mi? Yoksa Kaos'un yozlaştıramadığı, iblisin ele geçiremediği ve büyücünün dokunamadığı tek insani özellik, yani kurtuluş mudur? Eğer Warp insanlığın en eski yarasıysa, Blank en sonunda onu kapatan yara izi olabilir — insanlığın hem kendi tanrılarının hem de kendi şeytanlarının ulaşamayacağı bir yerde yürüyeceği bir gelecek. Engizisyon hiçbir zaman o geleceği yetiştirmeye mi yoksa onu beşiğinde boğmaya mı karar vereceğini bilememiştir. Kayıtlar, binlerce mühürlü raporun kenar boşluklarında, gerçek bir Pariah'ın doğduğu yerde mumların sönüp titremediğini, sadece tamamen karanlığa gömüldüğünü belirtmekle yetinir.